เดจาวู...แก้ปัญหาวนไป
หากนับจากวันที่ 5 กันยายน 2566 อันเป็นวันที่คณะรัฐมนตรีภายใต้การนำของนายเศรษฐา ทวีสิน เข้าเฝ้าเพื่อถวายสัตย์ปฏิญาณก่อนทำหน้าที่
ถึงวันนี้รัฐบาลทำงานมานาน
3 เดือนเศษ
หลายปัญหาที่รัฐบาลพยายามเร่งมือแก้ไข
หลายปัญหาที่รัฐบาลพยายามสื่อสารกับประชาชนว่าเป็นเรื่องด่วน
หลายปัญหาที่ว่ายังไม่เห็นแนวทางแก้ไขแบบใหม่ๆ
โดยเฉพาะแนวทางแก้ไขให้ปัญหานั้นหมดไปอย่างยั่งยืน
ไม่ว่าจะเป็นเรื่องสินค้าราคาแพง...ยังแก้ด้วยการเอาเงินงบประมาณเข้าไปอุดหนุน
ซึ่งเป็นการแก้ปัญหาแบบ “แก้ผ้าเอาหน้ารอด”
ไม่ว่าจะเป็นการลดราคาพลังงาน
ทั้งน้ำมัน
แก๊ส
หรือลดราคาตั๋วรถไฟฟ้า
แม้ราคาจะลดลงทันที ลดค่าใช้จ่ายประชาชนได้
แต่สุดท้ายแล้วประชาชนก็ต้องช่วยกันใช้หนี้ผ่านวิธีการต่างๆ
อยู่ดี ทั้งในรูปแบบภาษีโดยตรง หรือจ่ายเงินเข้ากองทุนน้ำมัน
ไม่ว่าจะเป็นเรื่องปัญหาราคาข้าว
ก็ยังวนเวียนอยู่กับการจำนำ
ประกันราคา หรือจ่ายค่าชดเชยช่วยเหลือการเก็บเกี่ยว
ไม่ว่าจะเป็นหนี้นอกระบบ
ก็ยังวนเวียนอยู่กับการให้ประชาชนมาขึ้นทะเบียนขอรับความช่วยเหลือแล้วก็ใช้อำนาจรัฐเข้าไปเจรจาไกล่เกลี่ย
ช่วยลดต้นลดดอกกับเจ้าพ่อ
เจ้าแม่เงินกู้
เมื่อเคลียร์หนี้รอบนี้จบ
ก็กู้กันใหม่ แล้วก็เปิดลงทะเบียนใหม่ ทำแบบนี้มาแล้วไม่รู้กี่ครั้ง
ไม่รู้กี่รัฐบาล ปัญหาก็ไม่จบ ยังวนๆ ซ้ำๆ อยู่แบบเดิม
แก้ปัญหาวนไป
นี่เป็นแค่ตัวอย่างของการแก้ปัญหาโดยวิธีเดิมๆ แก้ปัญหาเฉพาะหน้า แค่ให้ได้ชื่อว่าแก้
แค่ให้ได้ชื่อว่าช่วยบรรเทาความเดือดร้อนประชาชน
แค่ให้ได้เห็นว่ารัฐบาลเทคแอ็คชั่น ทำงานเพื่อประชาชน
แต่ก็เป็นแนวทางแก้ปัญหาแบบกวาดขยะซุกไว้ใต้พรหม
เมื่อรัฐบาลหมดอำนาจ
มีรัฐบาลใหม่เข้ามา ปัญหาเดิมๆ ก็ยังคงอยู่ และแนวทางแก้ไขแบบเดิมก็ถูกนำมาใช้ซ้ำอีก
เน้นใช้เงินงบประมาณอุดหนุน
ช่วยเหลือ
ไม่คิดถึงวิธีการแก้ปัญหาให้หมดสิ้นไปอย่าง
“ถาวร”
ปัญหาและแนวทางแก้ไขจึงเป็นเรื่อง
“เดจาวู”
ปัญหาเก่า..กับ..แนวทางแก้ปัญหาแบบเก่า
ไม่ว่าจะเปลี่ยนมาแล้วกี่รัฐบาล ทั้งรัฐบาลมามาจากการเลือกตั้ง
และรัฐบาลที่มีอำนาจเบ็ดเสร็จที่มาจากทำรัฐประหาร
ไม่ว่าจะเปลี่ยนมาแล้วกี่นายกรัฐมนตรี
ก็ยังคงลอกการบ้านกัน ต่อไปใช้วิธีแก้ปัญหาแบบเดิมๆ ที่ทำตามๆ กันมา
ทั้งที่รู้เต็มอกว่า
“ไม่ยั่งยืน”
--------------------------------------
จับกระแสการเมือง : เขียนโดย / สมศักดิ์ ไม้พรต
